Od 1922 roku był profesorem na Sorbonie, zaś od 1923 roku w Instytucie Franko-Rosyjskim Nauk Społecznych, Politycznych i Prawniczych. Cotygodniowo prowadził publiczne wykłady dotyczące rosyjskiej historii. Ponadto dawał odczyty związane z historią rosyjskiego prawa i oświaty narodowej. W latach 1924–1925 wykładał w Rosyjskim Uniwersytecie Ludowym w Pradze. Wybrano go sekretarzem Rosyjskiej Ligi Praw Człowieka i Obywatela. Działał w Stowarzyszeniu Pomocy Rosyjskim Chorym. Od 1928 roku przewodniczył Rosyjskiemu Stowarzyszeniu Pedagogicznemu, zaś od 1929 roku Rosyjskiemu Związkowi Akademickiemu we Francji. Założył Rosyjski Uniwersytet Ludowy w Paryżu. Był autorem licznym prac naukowych. Pisał artykuły do pism „Poslednije nowosti” i „Sowriemiennyje zapiski”. Od końca lat 20. działał w masonerii. W 1933 roku stanął na czele kierownictwa Biblioteki Turgieniewskiej. Od 1935 roku kierował Centralnym Komitetem Puszkińskim. W 1938 roku wszedł w skład grupy „Licom k Rossii”. Po zajęciu Francji przez wojska niemieckie latem 1940 roku, stracił to stanowisko. W marcu 1941 roku złożył wniosek do ambasady ZSRR o otrzymanie obywatelstwa radzieckiego i powrót do ojczyzny.