Decyzja o wykorzystaniu takiego a nie innego rodzaju kodu czy znacznika zależy od charakteru projektu oraz wszelkich wytycznych sporządzonych dla specjalisty ds. lokalizacji.
Zazwyczaj, podstawowy subkod służy do identyfikacji języka (np. "en"), a kod opcjonalny, zapisywany drukowanymi literami, określa jego odmiany (np. "GB" lub "US"). Subkody są zazwyczaj połączone myślnikiem. W niektórych przypadkach myślnik zastępuje się znakiem podkreślenia.
Istnieje wiele systemów znakowania języka, np. Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO) określa zarówno dwu – jak i trzyliterowe kody, aby oznakować języki według norm ISO 639-1 i ISO 639-2.
+Przykłady dwuliterowych kodów według normy ISO 639-1 Rodzina językowa Kod ISO 639-1 Odmiana języka Język angielski en-GB Odmiana brytyjska en-US Odmiana amerykańska en-CA Odmiana kanadyjska Język hiszpański es-ES Język kastylijski (używany w Hiszpanii w mowie i piśmie) es-MX Odmiana meksykańska es-AR Odmiana argentyńska es-CO Odmiana kolumbijska Język portugalski pt-PT Odmiana europejska (używana w Portugalii w mowie i piśmie) pt-BR Odmiana brazylijska Język chiński zh-CN Odmiana Chin kontynentalnych, pismo uproszczone zh-TW Odmiana tajwańska, pismo tradycyjne zh-HK Odmiana kantońska, pismo tradycyjne
Zobacz też Globalizacja Klasyfikacja języków
Kategoria:Tłumaczenie