Mikołaj z Łęczycy jest jednym z nielicznych polskich inkwizytorów, których działalność antyheretycka jest częściowo udokumentowana źródłowo. W 1438 poświadczona jest jego obecność w Żninie w archidiecezji gnieźnieńskiej. W latach 1439–1443 uczestniczył w przesłuchaniach podejrzanych o husytyzm mieszkańców Zbąszynia w diecezji poznańskiej. Blisko współpracował z biskupem poznańskim Andrzejem Bnińskim. Wiadomo też, że w 1440 biskup płocki Paweł Giżycki poprosił go o pomoc w zwalczaniu herezji husyckiej w Płocku.
Losy Mikołaja po roku 1443 nie są znane. Jego zgon odnotowano w nekrologu krakowskich dominikanów pod datą 18 kwietnia 1450.
Przypisy Jedyną wskazówką dla określenia jego daty urodzenia jest fakt, że na początku 1427 sprawował urząd inkwizytora. Zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem kanonicznym nominację na to stanowisko mógł otrzymać jedynie duchowny, który miał skończone co najmniej 40 lat. Całkowitej pewności jednak nie ma, gdyż sporadycznie Stolica Apostolska udzielała dyspensy od tego wymogu, a w przypadku Mikołaja z Łęczycy nie zachował się dokument nominacyjny, z którego mogłaby ewentualnie wynikać taka okoliczność. Zob. Urząd prowincjała sprawował od 1419 do 1431, gdy zrezygnował z powodu choroby.