W 1896 zatrzymał się w Warszawie, gdzie Julian Grabiński przyjął go do Belle Vue, następnie występował z zespołem Felicjana Felińskiego w Lublinie. Rok później grał u Michała Silviniego w Dąbrowie Górniczej i ponownie z zespołem Czesława Janowskiego w Sosnowcu. W 1898 występował z grupą Leona Bogdanowicza w Płocku, a po jego bankructwie pracował w Lublinie. Latem 1900 grał z zespołem Bolesława Mareckiego w Łodzi, za zimę zatrzymali się w Częstochowie i był to pobyt kilkumiesięczny. W 1903 grali w Sosnowcu, a latem 1905 w teatrzyku Jardin d’Hiver. Od 1909 Władysław Jamiński śpiewał w kinach m.in. w Częstochowie, Włocławku i Kielcach. Od 1912 mieszkał na stałe w Warszawie, w 1913 grał w Teatrze Miniatury, w 1915 w Teatrze Ludowym, od 1916 przez dwa lata w Teatrze Praskim, a przez kolejny rok w Teatrze Miejskim. Na przełomie 1918 i 1919 kierował Teatrem Powszechnym, w latach 1919-1924 był aktorem Teatru Reduta. W sezonie 1924/1925 grał na deskach Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego, a kolejny sezon gościnnie na scenie Teatru Reduty w Wilnie. Po powrocie do Warszawy w styczniu 1926 występował w Teatrze Polskim i Teatrze Małym. Ostatni sezon spędził na scenie Teatru Ateneum, zmarł w wieku 72 lat. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kw.