Hwansŏng Chian (ur. 1644, zm. 1729) – koreański mistrz sŏn i doktryny (kyo).
Życiorys Pochodził z Chuncheon, a jego rodzinne nazwisko to Chŏng.
Został mnichem w wieku 15 lat i stał się uczniem mistrza Woldama.
W wieku 27 lat uczestniczył w zgromadzeniu związanym ze szkołą hwaŏm, które prowadzone było przez Mouna Chinŏna w klasztorze Chikji. Moun – uczeń Pyŏgama Kaksŏnga i mistrz szkoły hwaŏm przekazał swoje miejsce właśnie Chianowi. W 1725 roku Chian poprowadził zgromadzenie w klasztorze Kŭmsan, na którym zebrało się 1400 osób.
Odnosił wiele sukcesów, co spowodowało jego uwięzienie a następnie zesłanie na wyspę Czedżu, gdzie zmarł w 1729 rokuChung Byung-jo. History of Korean Buddhism. Str. 192, 193.
Prace literackie i charakterystyka nauk Chian traktowany jest zarówno jako mistrz sŏn oraz jako mistrz szkoły hwaŏm. Wywarł wpływ na XVIII-wieczny buddyzm okresu Chosŏn.
Hwansŏngjip (Zbiór Hwansŏng) Sŏnmunojonggangyo (Istota pięciu szkół sŏn) Szczególnie ważny był tekst Sŏnmunojonggangyo, gdyż opisywał powstanie i cechy charakterystyczne szkół linji, yunmen, caodong, guiyang i fayan.
Linia przekazu Dharmy Pierwsza liczba to kolejność pokoleń od Mahakaśjapy.