Po śmierci Lizymacha w 281 p.n.e. większość obszarów oznaczonych na pomarańczowo stała się terenem sporów i wojen. Część tego obszaru zajęło Królestwo pergamońskie.Śmierć Aleksandra pozostawiła ogromne imperium bez wyraźnego następcy. Tzw. diadochowie, czyli dowódcy w królewskiej armii, a później ich synowie, przez prawie pół wieku toczyli między sobą walki, które doprowadziły do ukształtowania się nowych państw. W pierwszej fazie walk Perdikkas, z pomocą Eumenesa, dążył do władzy nad całym imperium, oficjalnie w imieniu pogrobowca Aleksandra – Aleksandra IV. Przeciwko niemu stanęli m.in. Ptolemeusz, Antypater i Antygon Jednooki. W 320 p.n.e. Perdikkas zginął z rąk własnych dowódców (w tym Seleukosa), a jego przeciwnicy dokonali podziału władzy w imperium.

W 319 p.n.e. zmarł Antypater, rządzący w Macedonii i Grecji, wyznaczając na swojego następcę Poliperchona. Syn Antypatra, Kassander, niepogodzony z tą decyzją, sprzymierzył się z Antygonem, Ptolemeuszem i Lizymachem, a w wyniku walk przejął władzę.n.e. armię sprzymierzonego z Polyperchonem Eumenesa. Kolejną fazę walk rozpoczął Antygon w 315 roku p.n.e., wypędzając z Babilonii Seleukosa, co znacznie wzmocniło jego pozycję w Azji. Przeciwko niemu zawiązała się koalicja Ptolemeusza, Kassandra i Lizymacha.