Dzięki funduszom zebranym przez Western Australian Athletic Association Johnston pojechała na igrzyska olimpijskie 1952, na których wystartowała w sztafecie 4 × 100 m i skoku w dal. Sztafeta z nią w składzie w pierwszej rundzie pobiła rekord świata na tym dystansie, uzyskując czas 46,1 s. W finale Australijki upuściły pałeczkę na ostatniej zmianie i zajęły 5. miejsce z czasem 46,6 s. W kwalifikacjach skoku w dal Johnston zajęła 10. miejsce z wynikiem 5,58 m i zakwalifikowała się do finału, w którym uplasowała się na 8. pozycji z wynikiem 5,74 m. 4 sierpnia 1952 w Londynie, podczas meczu lekkoatletycznego imperium brytyjskie – Stany Zjednoczone australijska sztafeta 4 × 110 jardów w składzie: Shirley Strickland, Verna Johnston, Winsome Cripps i Marjorie Jackson ustanowiła wynikiem 46,3 rekord świata w tej konkurencji.
Schyłek W 1953 wykryto u niej mononukleozę zakaźną, która uniemożliwiała jej treningi. Po konsultacjach z trenerem Jackiem Mackeyem 12 stycznia 1954 ogłosiła zakończenie kariery.
Rekordy życiowe bieg na 100 jardów – 10,9 (1950) bieg na 100 metrów – 12,2 (1951) bieg na 200 metrów – 24,4 (1952) skok w dal – 5,93 (1952)