Michalina Wieszeniewska zdołała powiadomić Jana Kochańskiego (na Pawiaku) o narodzinach syna.
W powstaniu warszawskim służyła w Sanitariacie Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej „Bakcyl”, w Szpitalu Powstańczym nr 1 w gmachu PKO (na rogu ulic Jasnej i Świętokrzyskiej), następnie w PŻ („Pomoc Żołnierzowi”), a we wrześniu w sanitariacie batalionu „Czata 49” Zgrupowania Radosław na Czerniakowie.
W nocy z 19 na 20 września 1944 roku „ciotka Antosia” oczekiwała wraz z kpt. Zygmuntem Milewiczem „Rogiem”, zastępcą dowódcy batalionu „Czata 49”, na brzegu Wisły w pobliżu wraku statku „Bajka”, na przybycie pontonu, którym mieli być ewakuowani ranni powstańcy na drugi brzeg. Została rozerwana przez pocisk artyleryjski („Róg” był ranny w wyniku wybuchu tego pocisku). Jej ciała później nie odnaleziono. 240px|thumb|Tablica poświęcona „ciotkom” cichociemnych na warszawskim cmentarzu wojskowym Awanse porucznik – pośmiertnie.
Odznaczenia Krzyż Walecznych – 21 stycznia 1942 roku Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami.
Życie prywatne Była córką Bronisława Adama Hugona Lubiczankowskiego i Aleksandry Rajmundy z domu Jeleńskiej. 31 stycznia 1929 roku w kościele św. Aleksandra w Warszawie wyszła za mąż za Czesława Wieszeniewskiego (1902–1940).