Francesca Cuzzoni (ur. 2 kwietnia 1696 w Parmie, zm. 19 czerwca 1778 w Bolonii) – włoska śpiewaczka epoki baroku.

Wczesna kariera Cuzzoni urodziła się w Parmie. Jej ojciec Angelo był zawodowym skrzypkiem, a nauczycielem śpiewu był Francesco Lanzi. Zadebiutowała w swoim rodzinnym mieście w 1714 roku, śpiewając w operze La virtù coronata, o Il Fernando nieznanego kompozytora. W latach 1716–17 śpiewała w Bolonii w operach Bassaniego, Buiniego, Gaspariniego i Orlandiniego. W sezonie 1717–18 została mianowana „virtuosa da camera” u Violante Beatrice, wielkiej księżnej Toskanii, występując we Florencji, Sienie, Genui, Mantui i Reggio nell'Emilia w operach Orlandiniego i Carla Francesca Pollarolo, oraz w operze „Scanderbeg” Vivaldiego. Również w 1718 roku zadebiutowała w Wenecji, śpiewając rolę Dalindy w Ariodantem Pollarola, w której po raz pierwszy pojawiła się na tej samej scenie co Faustina Bordoni, później jej wielka rywalka. Śpiewały również razem następnego roku w Il Lamano Michelangelo Gaspariniego oraz w Il pentimento generoso Stefana Andrei Fiorè, w której dołączył do nich słynny kastrat Antonio Bernacchi.