The Six-Fingered Lord of the Lute (1965) i Sacred Fire, Heroic Wind (1966).
Poza filmami wuxia produkowano w tym samym czasie również filmy kung-fu, które stawiały na bardziej „autentyczną” walkę wręcz, niż szermierkę. Najsławniejszym symbolem dla kilku pokoleń Hongkończyków stał się Kwan Tak Hing, mistrz sztuk walki, który w latach 1949–1970 wystąpił w ponad setce filmów wcielając się w postać Wong Fei Hunga(Logan, 1995). Produkcje kung-fu na stałe utrwaliły również kilka charakterystycznych elementów, takich jak stylizowane sztuki walki i akrobatykę, propagujących konfucjańską etykę bohaterów, czy „mistrza Wonga”.
„Nowa fala” wuxia W drugiej połowie lat 60. największe ówczesne studio filmowe Shaw Brothers, zainaugurowało nową serię filmów wuxia, wydając Świątynię czerwonego lotosu (1965). Był to remake klasycznego filmu z 1928 roku, ale nową wersję nakręcono w języku mandaryńskim. Postawiono również na większą widowiskowość i intensywność walk, dlatego ich styl był mniej fantastyczny. Jak przyznali sami twórcy inspirację czerpali z samurajskich filmów z Japonii oraz z powieści tzw. „nowej szkoły” wuxia, którą w latach 50. zapoczątkowali m.in. Jin Yong i Liang Yusheng.