Kino kung-fu w jego wydaniu stawiało na męskie wartości i przyjaźń, podczas gdy kobiety (z nielicznymi wyjątkami) były w nim raczej dodatkiem.
Głównym konkurentem Changa na tym polu był jego dawny choreograf walk, Lau Kar Leung, który w 1975 roku zajął się reżyserią filmów dla studia braci Shaw. Jego pierwszą produkcją był The Spiritual Boxer, protoplasta współczesnych komedii kung-fu. W kolejnych filmach takich jak Mściciele z klasztoru Shaolin (1977), 36 komnata Shaolin (1978) i Legendary Weapons of China (1982), podkreślał tradycję i filozofię sztuk walki oraz starał się nadać im większej autentyczności poprzez szybkość i dynamikę.
Lata 70. to także rozkwit hongkońskiego kina kung-fu, które zdobyło ogromną popularność nie tylko we wschodniej Azji, ale też w USA i Europie. Jednakże na Zachodzie produkcje te często wydawano pod zmienionym tytułem i w „okrojonej” wersji jako filmy klasy B. W Stanach Zjednoczonych gatunek ten szczególnie upodobali sobie Afroamerykanie, prawdopodobnie dlatego, że bohaterami azjatyckich produkcji nie byli biali, którzy często manifestowali swoją rasową i nacjonalistyczną dumę.