Ani kalotypia, ani papier solny nie były najważniejszymi wówczas technikami fotograficznymi w ogóle, gdyż do początku lat 50. XIX wieku – tj. do wprowadzenia techniki mokrego kolodionu – dominowała dagerotypia. Odbitki na papierze solnym charakteryzowały się bardziej miękkim („impresjonistycznym”) i mniej ostrym obrazem niż dagerotypy czy odbitki albuminowe.
Ponowne zainteresowanie – choć w bardzo ograniczonym zakresie – papierem solnym pojawiło się w okresie 1895-1912, a także w drugiej połowie XX wieku na fali zainteresowania historycznymi technikami fotograficznymiDusan C. Stulik, Art Kaplan, Salt print, Los Angeles 2013 (=The Atlas of Analytical Signatures of Photographic Processes) [na:] getty.edu, s. 9..
Wykonanie odbitki Przygotowanie papieru solnego składa się z dwóch etapów. Najpierw arkusz dobrej jakości papieru umieszczany jest w kilkuprocentowym roztworze soli kuchennej (chlorku sodu), a po wysuszeniu poddawany jest uczuleniu. W tym celu pokrywa się go ok. 15-20–procentowym roztworem azotanu srebra, w wyniku czego na powierzchni papieru powstaje warstwa światłoczułego chlorku srebra. Po wysuszeniu papier jest gotowy do naświetlania.