Jakub Grzymała z Dzierżanowa (XV wiek) – polski zakonnik rzymskokatolicki, dominikanin, teolog i inkwizytor.
Życiorys Pochodził z Dzierżanowa. W 1442, jeszcze jako osoba świecka, rozpoczął studia na Uniwersytecie Krakowskim i w ich trakcie (najpóźniej w 1447) wstąpił do zakonu dominikańskiego. W latach 1450–1452 kontynuował studia teologiczne w studiach zakonnych kolejno w Krakowie, Paryżu i Florencji, uzyskując ostatecznie stopień bakałarza. Po powrocie do Krakowa prowincjał polskiej prowincji dominikańskiej Jakub z Bydgoszczy mianował go inkwizytorem dla północnych diecezji Królestwa Polskiego. Po raz pierwszy wspomniany jest na tym urzędzie w przywileju wydanym dla niego przez króla Kazimierza Jagiellończyka w dniu 1 lutego 1454, w którym król nakazał swym urzędnikom wspieranie go w działalności inkwizytorskiej. W latach 1454–1458 był dodatkowo przeorem konwentu płockiego. W 1458 kapituła prowincjonalna polskich dominikanów ponownie skierowała go do konwentu krakowskiego jako wykładowcę sentencji. W 1461 był definitorem kolejnej kapituły prowincjonalnej obradującej w Łęczycy. Po raz ostatni poświadczony jest we wrześniu 1466 jako inkwizytor i przeor konwentu św. Dominika w Płocku.