Partia Populistyczna (ang. People's Party, również Partia Ludowa) – amerykańska partia polityczna założona w 1892 roku.
W latach 80. XIX wieku uformowały się dwie koalicje, złożone z różnych organizacji farmerskich – Związek Południowy (Southern Alliance) i Związek Północny (Northern Alliance). Pod wpływem pogarszającej się na przełomie lat 80. i 90. sytuacji farmerów oraz innych grup zawodowych zamieszkałych w okręgach wiejskich (hodowcy bydła, lokalni kupcy, małomiasteczkowi wydawcy gazet itp.) obie koalicje zgodziły się w 1890 r. popierać w wyborach lokalnych kandydatów, którzy do swoich programów wpiszą działania na rzecz poprawy sytuacji tej kategorii ludności. W czerwcu 1892 r., przywódcy obu koalicji – Leonidas L. Polk, C.W. Macune, Ignatius Donnelly, Charles H. Van Wyck spotkali się w Omaha (Nebraska) w celu powołania nowej partii, alternatywnej wobec demokratów i republikanów. Powstała wówczas Narodowa Partia Populistyczna. W opracowanym przez Donnelly'ego programie przyjętym jako platforma wyborcza na rok 1892, partia znacznie wykraczała poza obronę wąsko pojętych interesów grupowych.