Czarnym w szczytowym momencie rozrostu populacji w 1989 roku oszacowano na około 840 mln ton.
W roku 1999 gatunek został zawleczony do Morza Kaspijskiego, wkrótce też przedostał się przez Morze Marmara na Morze Śródziemne i do Morza Azowskiego. W 2006 stwierdzono jego obecność w Morzu Północnym i w Cieśninach Duńskich oraz w Bałtyku. Zagęszczenie populacji w Bałtyku i Morzu Północnym nie przekracza 100 osobników /m³, ale gatunek dalej rozprzestrzenia się w tych akwenach – w 2007 roku stwierdzono jego obecność w Zatoce Puckiej, przy wybrzeżach Gotlandii i w Zatoce Ryskiej.
Biologia i ekologia Zajmowane siedliska Jest organizmem eurytopowym, eurytermicznym – toleruje temperatury od 0 do 32 °C z optimum termicznym ok. 20 °C, euryhalinowym – toleruje zasolenie w granicach 5–38 g/l. Znosi niską (0,2–0,3 mg/l) zawartość tlenu w wodzie. Swobodnie unosi się w toni wodnej, prądy wodne mogą przenosić go na duże odległości. Nie podejmuje dobowych migracji pionowych, choć nocą częściej przebywa przy powierzchni. Według jednej z prac naukowych młodociane osobniki mogą podejmować migracje pionowe o stosunkowo niewielkiej amplitudzie, w celu uniknięcia zbyt mocnego nasłonecznienia.