Osobliwą formą brzozy brodawkowatej jest brzoza płomienna lub płomykowa (for. flammifera), która ma pokrój krzewu, z krótkim pniem, bardzo grubą korą i falistym układem włókien. W Polsce zarejestrowana w Wolińskim Parku Narodowym oraz w okolicach Stargardu. Poza tym znana ze Szwecji, Szkocji i Słowacji. Inna odmiana, brzoza karelska (Betula pendula var. carelica), wyróżnia się drewnem z obrzękami i przed wykonaniem analiz molekularnych była przez niektórych uważana za mieszańca z brzozą omszoną.
Zmienność W obrębie tego gatunku wyróżniono dwie odmiany: Betula pendula var. fontqueri (Rothm.) G.Moreno & Peinado Betula pendula var. oycowiensis (Besser) Dippel – brzoza ojcowska
Ponadto tworzy mieszańce z brzozą karłowatą, b. niską, b. omszoną, b. ojcowską.
Odmiany uprawne mały|B. pendula 'Laciniata' 'Birkalensis' – liście są powcinane, jednak nie tak mocno jak u odmiany 'Laciniata'. 'Fastigiata' – gałęzie unoszą się do góry i są poskręcane. Młode pędy są zwisające. Korona jest wąska i zaokrąglona. 'Golden Cloud' – liście mają żółty odcień. 'Laciniata' (często błędnie identyfikowana jako 'Dalecarlica') – ma głęboko powcinane liście i płaczące gałęzie. Korona jest kształtna. 'Obelisk' – pokrój jest podobny do odmiany 'Fastigiata'. Gałęzie unoszą się do góry, lecz młode pędy nie są zwisające.