Maksimum to w przypadku występowania w badanej substancji szybkich ruchów stochastycznych jest poszerzone.
Prawo rozpraszania w przypadku ruchów translacyjnych zawiera jedynie składową kwazi-elastyczną, to znaczy całe maksimum odpowiadające neutronom rozproszonym elastycznie jest poszerzone. Zwykle poszerzenie to można opisać funkcją Lorentza której szerokość połówkowa jest odwrotnie proporcjonalna do prędkości badanego ruchu translacyjnego. Z zależności uzyskuje się informacje na temat geometrii badanego ruchu, np. można stwierdzić czy dany atom wykonuje ruchy typu dyfuzji translacyjnej czy przeskoki o skończonej długości.
Dla ruchów rotacyjnych prawo rozpraszania oprócz składowej kwazi-elastycznej, będącej zazwyczaj kombinacją liniową funkcji Lorentza, zawiera również składową elastyczną opisaną deltą Diraca
Również w tym przypadku szerokość połówkowa składowej kwazi-elastycznej związana jest z prędkością badanej reorientacji, a z zależności tak zwanego elastycznego niespójnego czynnika kształtu EISF (elastic incoherent structure factor) od przekazu pędu można uzyskać informacje o geometrii ruchu.