Budowa Według opisu Agricoli skrzypce polskie były czterostrunowym instrumentem strojonym w kwintach. Gra na nim odbywała się nie poprzez naciskanie strun, ale przykładanie do nich wierzchu paznokcia tzw. techniką paznokciową. Odmienna technika gry na polskich skrzypcach skutkowała również specyficzną konstrukcją instrumentu. Podstrunnica była szersza niż obecnie, aby muzyk mógł wstawić między struny palce i stłumić je paznokciem. Technika gry na instrumencie była zmienna. Polskich skrzypiec nie trzymano cały czas przy policzku jak podczas gry na dzisiejszych skrzypcach, ale często zmieniano pozycję. Istniała w tym względzie dużo większa dowolność w czasie grania niż obecnie. Muzycy grali często na siedząco opierając instrument pionowo na kolanach jak inne fidele kolanowe, a także stojąc opierali pudło rezonansowe na piersi lub skosem o brzuch.
Przypisy
Zobacz też polskie skrzypce z duszą skrzydlatą
Linki zewnętrzne – historia polskiej szkoły lutniczej na stronach Związku Polskich Artystów Lutników. Suka biłgorajska na stronie internetowej o polskich instrumentach ludowych
Kategoria:Polskie instrumenty ludowe Kategoria:Muzyka w Polsce Kategoria:Polskie wynalazki Kategoria:Skrzypce