Hymny Rygwedy nie pozostawiają również wątpliwości co do wrogiego usposobienia i licznych wojen jakie przybysze musieli stoczyć z rdzennymi ludami (Drawidami, w Wedach Dasa), najprawdopodobniej właściwymi potomkami budowniczych miast doliny Indusu.
Społeczeństwo, gospodarka, religia
Indoariowie stanowili grupę ludów koczowniczych, a podstawą ich gospodarowania była hodowla. Udomowione konie oraz wojenne rydwany zapewniały im znaczną przewagę militarną nad rdzennymi Drawidami. Ich marsz na wschód nie był jednak wielką, zorganizowaną kampanią, ponieważ Indoariowie nie byli zwartym, tworzącym ponadplemienną wspólnotę ludem. Wręcz przeciwnie, to najprawdopodobniej wewnętrzne konflikty prowadziły do wyparcia części z nich na wschód. Grupom zmuszonym do zajmowania nowych terytoriów pomagała coraz powszechniejsza w I tysiącleciu p.n.e. znajomość narzędzi żelaznych (pozwalających na karczowanie niedostępnej wcześniej dżungli). To datowane na 1000-500 p.n.e. stopniowe przemieszczanie w głąb doabu (dorzecze Gangesu i Jamuny) spowodowało całkowitą zmianę stylu życia i przejście do osiadłej formy gospodarowania.