Stopień doktora nauk medycznych zdobył w 1969 roku na podstawie rozprawy: Zachowanie się aktywności aminotransferazy alaninowej w surowicy krwi żylnej chorych na zwężające stwardnienia i zwężające zapalenie tętnic kończyn dolnych przed i po wycięciu współczulnych zwojów lędźwiowych. Dwa lata później po złożeniu egzaminu został uznany za specjalistę IIº w zakresie chirurgii. W 1973 roku przeszedł na własną prośbę do Kliniki Dermatologicznej Instytutu Chorób Wewnętrznych ŚAM. Tam założył pierwszy w Polsce Gabinet Chirurgii Dermatologicznej. W kolejnych latach uzyskał Iº specjalizacji w zakresie dermatologii (1974) oraz tytuł lekarza specjalisty IIº w zakresie dermatologii i wenerologii. W tym czasie odbył także szkolenia w Klinice Chirurgii Plastycznej i Rekonstrukcyjnej CMKP w Polanicy Zdroju oraz w Klinice Chirurgii Plastycznej Uniwersytetu Karola w Pradze. Stopień doktora habilitowanego otrzymał w 1984 roku po przedstawieniu rozprawy: Fizjologiczne i metodologiczne studia na przepływem krwi w skórze i w wolnych przeszczepach skóry u królików oraz w skórze owłosionej głowy i jej przeszczepach u człowieka w oparciu o różne metody stosowania radioaktywnego ksenonu.