Biblioteka Zapomnianych Poetów i Prozaików Polskich XVI–XVIII w. (BZPiP) – seria wydawnicza z lat 1885–1908 oraz 1933–1938. W pierwszym okresie redaktorem był Teodor Wierzbowski, w latach 30. XX w. (Seria II) reaktywował i objął pieczę nad nią Julian Krzyżanowski. Ogółem wydano w niej 31 zeszytów, z czego 6 w ramach Serii II. Wydawnictwu patronowała i wspierała je finansowo Kasa im. Józefa Mianowskiego.
Wydawnictwo w latach 1885–1908 Pomysł serii zrodził się u Wierzbowskiego na bazie jego prac edytorskich nad spuścizną Krzysztofa WarszewickiegoA. Brückner, Biblioteki pisarzów polskich, „Ateneum” R. XXV (1900), T. II, zeszyt 1 (kwiecień), s. 78.. Po wydaniu dwóch pierwszych zeszytów w połowie lat 80. XIX w. nastąpiła przerwa w publikacji kolejnych, trwająca aż do 1893 r.A. Brückner, Biblioteki pisarzów polskich, „Ateneum” R. XXV (1900), T. II, zeszyt 1 (kwiecień), s. 79. W latach 1895–1897, 1899–1902 i w roku 1904 ukazały się po dwa zeszytyA. Brückner, recenzja: Biblioteka zapomnianych poetów i prozaików polskich XVI–XVIII w. Zeszyt XI-XVIII. Z zapomogi Kasy Mianowskiego. Warszawa 1899–1902, „Kwartalnik Historyczny”, R. XVIII (1904), nr 2, s. 293: literówka w określeniu od 1897, powinno być do 1897., więcej, jak pisał inicjator serii, nie mógł wydać bez odpowiedniej koncesji na wydawnictwa periodyczneT.