240px|thumb|Grób Witolda Bartnickiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Witold Bartnicki ps. Kadłubek, Wiktor (ur. 27 lutego 1925 w Warszawie, zm. 9 lipca 2008 tamże) – polski działacz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, harcerz Szarych Szeregów, żołnierz batalionu „Zośka” Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego.
Życie i działalność Przed wybuchem II wojny światowej, zdążył ukończyć szkołę powszechną i rozpocząć naukę w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (matura 1944). Po wybuchu wojny, na jesieni w 1939 r., podjął działalność w konspiracji. Od 1941 r., był uczestnikiem Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”, a następnie od 1942 r., warszawskich Grup Szturmowych Szarych Szeregów. Uczestniczył między innymi w akcji likwidacyjnej volksdeutscha Ludwika Herberta. Następnie uczestniczył w szeregu akcji bojowych w tym między innymi Akcji pod Arsenałem, podczas której jako członek grupy „Sygnalizacja”, miał za zadanie stojąc przy gmachu Banku Polskiego, przy ul. Bielańskiej, rozpoznanie więźniarki przewożącej Jana Bytnara ps. „Rudy” z siedziby Gestapo w al. Szucha do więzienia na Pawiaku, a następnie zasygnalizowanie jej przejazdu skinieniem kapelusza stojącemu po drugiej stronie ulicy Konradowi Okolskiemu ps. „Kuba”. Następnie był uczestnikiem Akcji „Taśma”.