W czasie wojny na Pacyfiku na potrzeby Cesarskiej Armii Japońskiej oraz Cesarskiej Marynarki Wojennej stworzono system przymusowej prostytucji i niewolnictwa seksualnego – bezprecedensowy pod względem kompleksowości, czasu istnienia, zasięgu, brutalności i liczby ofiar. Japońscy przywódcy wojskowi liczyli, że poprzez zapewnienie żołnierzom i marynarzom regulowanego dostępu do kobiet – zwanych eufemistycznie „pocieszycielkami” (jap. ianfu, ) – podniosą ich morale, ograniczą skalę dokonywanych przez nich gwałtów, a także zapobiegną szerzeniu się chorób wenerycznych. Pierwsze ośrodki pocieszycielskie (jap. ianjo) powstały prawdopodobnie już w 1932 roku w Szanghaju. Proceder ich tworzenia gwałtownie przyspieszył po rozpoczęciu japońskiej inwazji na Chiny w 1937 roku i masakrze nankińskiej. Kontynuowano go nieprzerwanie wraz z rozszerzaniem się działań wojennych na pozostałe obszary Azji i Pacyfiku. Ianjo powstawały wszędzie tam, gdzie stanęła stopa japońskiego żołnierza.