Gary Edmund Carter (ur. 8 kwietnia 1954, zm. 16 lutego 2012) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łapacza.
Życiorys Gary Carter uczęszczał do Sunny Hills High School w Fullerton, gdzie grał w drużynie futbolowej, koszykarskiej i baseballowej. W 1972 został wybrany w trzeciej rundzie draftu przez Montreal Expos i zdecydował się podpisać kontrakt z tym klubem, rezygnując z gry na pozycji quarterbacka w futbolowej drużynie uniwersyteckiej UCLA Bruins. W Major League Baseball zadebiutował 16 września 1974 w drugim meczu doubleheader przeciwko New York Mets. Dwanaście dni później w spotkaniu z Philadelphia Phillies zdobył pierwszego w MLB home runa po piłce narzuconej przez Steve'a Carltona.
W 1975 po raz pierwszy wystąpił w All-Star Game, a w głosowaniu do nagrody NL Rookie of the Year zajął 2. miejsce za Johnem Montefusco z San Francisco Giants. Występując początkowo jako zapolowy, od 1977 grał już regularnie na pozycji łapacza. W 1980 po raz pierwszy zdobył Złotą Rękawicę i zajął 2. miejsce w głosowaniu do nagrody MVP National League. W 1981 został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem Meczu Gwiazd zdobywając dwa home runy. W 1984 po raz drugi został MVP All-Star Game i zaliczył najwięcej RBI w National League (106).