Orson Welles wiele lat później zagrał rolę Sheridana w telewizyjnej adaptacji sztuki.
Bette Davis nie była zadowolona z angażu Woolleya, stwierdzając lata później – „Czułam, że ten film nie był wyreżyserowany w sposób pozbawiony polotu. Dla mnie nie był to radosny do realizacji film – to, że odniósł on sukces oczywiście mnie ucieszyło. Myślę, że nigdy nie przeboleję rozczarowania niemożności pracy z wielkim Johnym Barrymorem.”
Przyjęcie filmu Bosley Crowther z dziennika „The New York Times” stwierdził:
Dziennikarze amerykańskiego tygodnika „Variety” zwrócili uwagę na „świetną obsadę i zręczną pracę każdego członka produkcji”, twierdząc, że „jedynym umniejszającym elementem całego filmu jest powolna akcja pierwszych piętnastu minut. Partia, w której kreacje postaci są budowane, zanim historia na dobre zaczyna się komplikować, jest zbyt długa.”
W amerykańskim tygodniku „Time” napisano:
Monty Woolley był nominowany do nagrody New York Film Critics Circle w 1942 roku dla najlepszego aktora.
Przypisy Fabuła – eKino Nominacja Woolleya – IMDb 108889/Mary-Wickes/ Mary Wickes – TCM Recenzja filmu – New York Times
Broadway – IMDb Autorzy – Dramatists