Szczególnie pod koniec wieku XIX utrwaliły się lokalne typy odzieży, które przetrwały niekiedy aż do drugiej połowy XX wieku.
Materiały Mieszkańcy ziem białoruskich dostosowali swoją odzież do klimatu, który wymagał zapewniających ciepło tkanin i odpowiedniego kroju. Wykorzystywali do szycia odzieży miejscowe surowce roślinne (len i konopie) i zwierzęce (wełna), przędąc włókno i wyrabiając tkaniny we własnym zakresie.
Do farbowania tkanin używano barwników naturalnych w rodzaju liści i szyszek różnych gatunków drzew czy substancji żelazistej zawartej w pierwotnej rudzie. Nie barwiono jednak lnianych tkanin, z których szyto koszule, zapaski i kobiece nakrycia głowy, w tych wypadkach ozdabiając bielone płótno czerwonym szyciem. Poza czerwienią używano też do ozdabiania tkanin nici czarnych, zielonych i szaroniebieskich. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku, wraz z pojawieniem się farb anilinowych i nici produkowanych przemysłowo, gama kolorystyczna ozdób wzbogaciła się o kolory: malinowy, błękitny, fioletowy, jasnozielony i pomarańczowy.