Pod koniec 1918 powróciła na ziemie polskie i wstąpiła do oddziału kobiecego Polskiej Organizacji Wojskowej, od roku akademickiego 1918/1919 studiowała na Uniwersytecie Warszawskim filozofię i psychologię. Jej wykładowcami byli m.in. Tadeusz Kotarbiński, Władysław Tatarkiewicz i Władysław Witwicki. Podczas studiów w 1920 zaangażowała się w działalność Sekcji Wywiadowczej Polskiego Czerwonego Krzyża. Rok później podjęła pracę w Polskiej Agencji Telegraficznej, gdzie zajmowała się dziennikarstwem i publicystyką, a od 1925 współpracowała z Polskim Towarzystwem Radiotechnicznym. Rok później ukończyła studia.
W 1930 otrzymała stanowisko sekretarza w Głównej Radzie Programowej Polskiego Radia, na którą wywarła duży wpływ m.in. wizytowała rozgłośnie regionalne. W 1931 została redaktorem Działu Wiadomości, swoje artykuły publikowała w czasopiśmie "Radjo". W 1932 napisała m.in. "Nowy układ programów Polskiego Radia" i "Nowy program muzyczny Polskiego Radia", promowała edukacyjną funkcję radia, która była realizowana poprzez nadawanie audycji dla szkół. Jako przyczyny wprowadzanych zmian podawała "wzgląd na przynależność słuchaczy do poszczególnych grup zawodowych" oraz porównywanie z programami stacji nadawców zagranicznych.