Te dwie niedokończone rzeźby noszą nazwę Uabul (와불, Kamienne Statuy Leżącego Buddy).
Mistrz Tosŏn zauważył, że dolina klasztorna przypomina wielki statek. Dlatego też rozmieszczenie pagód i posągów jest takie, a nie inne. Wysokie, wąskie pagody znajdują się w jednej linii na dnie doliny i symbolizują maszty. Natomiast mniejsze, bardziej zaokrąglone pagody i posagi symbolizują ludzi.
Innym, praktycznym wyjaśnieniem powstania tysiąca posągów jest przekonanie, że Unjusa powstała jako szkoła dla mistrzów kamieniarskich.
Do czasów obecnych dotrwało tylko 91 (94?) posągów Buddy i 21 pagód. 21 pagód rozrzuconych jest na otaczających klasztor polach i górach. Są bardzo różne: 3-, 5-, 7- i 9-kondygnacyjne. Mają typowe cechy dla pagód powstałych w okresie Koryŏ: są kwadratowe, bardzo wąskie i wysokie, z dachami z płaskich kamieni. Rzeźby Buddy różnią się wielkością: od kilkudziesięciu centymetrów do 10 metrów. Mają unikatowe cechy występujące tylko w Unju sa: przypominają filary, mają proste twarze, ramiona i ręce są nieproporcjonalne do reszty figury a szaty są wyrzeźbione bardzo niezręcznie. W tekście z 1432 roku Dongguk yeoji seungram (동국여지승람) wspomina się o tysiącu posągach Buddy w Unju sa.