mały|Grób Antoniego Bronikowskiego na cmentarzu Powązkowskim Antoni Bronikowski (ur. 1843, zm. 22 maja 1938) – podporucznik, weteran powstania styczniowego. Pochodził z rodziny ziemiańskiej z Woli Miłkowskiej.

Życiorys Udział w powstaniu rozpoczął od wstąpienia do tzw. partii kaliskiej, która po wstępnej organizacji na terenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego przeszła na tereny Królestwa Polskiego w okolicach Kuźnicy Grabowskiej. Tam jej liczebność wzrosła do około 800 ludzi, a dowództwo nad nią objął Franciszek Parczewski.

Oddział, w którym walczył Antoni Bronikowski, przeszedł w okolice Częstochowy, gdzie został rozbity w pierwszej większej bitwie pod Rudnikami. Następnie Bronikowski należał do oddziału Edmunda Taczanowskiego. Po kilku tygodniach służby w kawalerii Bronikowski został kopnięty w twarz przez konia i nieprzytomny odesłany do domu. W czasie leczenia, które trwało kilka miesięcy, został aresztowany i osadzony w więzieniu w Koninie. Skazany na osiem lat zesłania na Sybir, uniknął jednak wyroku dzięki wstawiennictwu wpływowych osobistości. Po czterech miesiącach więzienia został zwolniony.