Nakrycia głowy thumb|150px|Oczipok z terenu Ukrainy Słobodzkiej thumb|150px|Ukraińska dziewczyna w wianku (pocztówka z 1916) Nakrycia głowy okazały się najmniej podatną na zmiany częścią ukraińskiego stroju ludowego. Ich różnorodne formy oraz sposoby noszenia zachowały archaiczne rysy aż do początku XX wieku.
Drapowane nakrycia głowy, wywodzące się z dawnych ubiorów bliskowschodnich, przyjęły w kulturze ukraińskiej formę ubrusu (płócienna ręcznikowata chustka zarzucona na głowę i okręcona wokoło szyi z końcem przerzuconym na plecy), namitki (długa ręcznikowata chusta), a później – chust, które wiązane były na oczipku (rodzaj czepka z bawełny, jedwabiu bądź złotogłowiu, nakładanego bezpośrednio na włosy).
Namitka była pierwotnym kobiecym nakryciem głowy — wąskim płóciennym (lnianym lub konopnym) bądź jedwabnym kawałkiem materiału o długości od 1,5 do 3 m, którym obwiązywano głowę. Miało ono rozmaite nazwy w zależności od regionu — peremitka, rantuch, serpanok, płat, rubok. Były one wykończone wyszytym, mereżkowym bądź tkanym ornamentem.