Wydobycie złota Rozwój Płakowic wiąże się z wydobyciem złota, którego początek przypada ok. 1180 r., choć niektóre opracowania mówią już o IX w. Złoto wydobywano intensywnie do końca XIII w. W XIV i XV roboty prowadzono z malejącym nasileniem. Ośrodkiem wydobycia był rejon pomiędzy Płakowicami, Pieszkowem, Dworkiem i Bielanką. Prace prowadzono metodą odkrywkową. Na początku zdejmowano lub przebijano nadkład o grubości ok. 3 m. Wydobycie prowadzono na obszarze 12–15 km². Największe skupisko szybów, leżące na wschód od Płakowic, zostało przebadane w 1976 r. Na obszarze 3 km² doliczono się śladów ok. 23 tysięcy szybów (inne badania odnalazły ślady 25 tysięcy szybów na 5 km²). Obok szybów budowano płuczkarnie, w których oddzielano złoto od skały płonnej. W 1217 r. w akcie lokacyjnym Lwówka Śląskiego książę Henryk Brodaty nadał miastu 50 łanów ziemi i kopalnie złota koło Płakowic. Była to pierwsza wzmianka o tej wsi w dokumentach.