Od tego czasu po dawnym płakowickim grodzie nie został żaden ślad.
Od XVI do XVIII wieku lewo|thumb|Pozostałości pomnika upamiętniającego bitwę 29 sierpnia 1813 r. W poniedziałek po czwartej niedzieli wielkiego postu 1506 r. dwunastu rabusiów z bandy Czarnego Krzysztofa napadło przed Płakowicami na kupców z Lwówka wracających z targu we Wrocławiu. Zbójcy zamordowali ich i zabrali 2200 guldenów. W 1524 r. Płakowice stały się własnością rodu Talkenberg z Podskala. W 1533 włości odziedziczył Rampold von Talkenberg. Około roku 1550 ufundował on zamek w Płakowicach. Wykonanie zlecił włoskiemu architektowi Franciszkowi Parrowi z grona Komasków. Dobra w Płakowicach odziedziczył syn Rampolda o tym samym imieniu, podczas gdy Rząsiny wraz z Podskalem przypadły drugiemu synowi – Joachimowi. Na obu braciach zakończył się ród Talkenbergów. Później Płakowice przeszły w ręce baronów von Schaffgotsch. Pierwszym przedstawicielem tego rodu był Kasper. Ostatnim dziedzicem był Jan Ulryk zmarły w 1739. Po jego śmierci dobro płakowickie stało się własnością rodu Hohberg (Hochberg). W 1746 r. rozparcelowano dawne sołectwo i założono tam kolonię Warffe. W 1765 r. wartość Płakowic pozostających w rękach hrabiego von Hohberga wynosiła 11 652 talarów. W tej części mieszkało 4 kmieci, 21 zagrodników, 81 chałupników, 6 rzemieślników i 45 wolnych ludzi.