Zbiory muzeum wzbogaciły się w tym czasie między innymi o około 200 dzieł sztuki prekolumbijskiej oraz o liczne dzieła współczesnej sztuki Afryki i Oceanii. Presja braku środków i brak akceptacji dla gustu artystycznego Sweeneya, skłoniły w 1967 roku zarząd muzeum do rozwiązania z nim umowy o pracę. Jego następcą na okres 2 lat został dyrektor tymczasowy Mary Hancock Buxton. Guy Philippe de Montebello, dyrektor muzeum w latach 1969–1974 zreorganizował pracę personelu muzeum wynajmując kuratorów dla każdego działu muzeum i powiększając jego kadrę nauczycielską. Poprawił też sytuację finansową instytucji.
Lata 70. Pod kierownictwem de Montebello rada dyrektorów ustaliła, że muzeum powinno gromadzić i pokazywać sztukę ze wszystkich obszarów i okresów. W latach 70. za pieniądze pochodzące z fundacji oraz darowizn zakupiono dzieła sztuki rzymskiej, średniowiecznej, renesansowej oraz obrazy impresjonistów i postimpresjonistów. 14 stycznia 1974 roku otwarto dla publiczności Brown Pawilon, dzięki nowemu budynkowi przestrzeń wystawowa muzeum wzrosła do około 6900 m².