Jednakże konflikt izraelsko-arabski silnie wpływał na wszystkich mieszkańców Palestyny. Poszukując pokojowego sposobu rozwiązania konfliktu, w dniu 29 listopada 1947 roku przyjęta została Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181, która dzieliła terytorium Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Społeczność żydowska zaakceptowała rezolucję, jednak Arabowie ją odrzucili i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Jej pierwszy etap przyjął postać wojny o drogi, podczas której arabskie milicje sparaliżowały żydowską komunikację. Siły największej żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana ograniczyły swoje działania do obrony osad żydowskich. Działania odwetowa prowadziła jedynie radykalna prawicowa podziemna organizacja żydowska Irgun Cewai Leumi. Już w 1936 roku przyjęła ona stworzoną przez Dawida Razi’ela strategię „aktywnej obrony”. Opierała się ona na wyprzedzających atakach stanowiących skuteczną obronę żydowskich osiedli. Teraz te działania rozszerzono, rozpoczynając kampanię podkładania bomb na zatłoczonych targowiskach i przystankach autobusowych, powodując liczne ofiary pośród ludności cywilnej. Działania te przypominały w swojej formie ataki terrorystyczne. Doszło także do kilku zbrodni wojennych popełnionych w arabskich wsiach.