Giorgio Cacatossici da Casale (ur. ok. 1455, zm. ok. 1520) – włoski dominikanin, teolog i inkwizytor. Lepiej znany jako Giorgio da Casale.
Pochodził z Casale Monferrato. Wstąpił do zakonu dominikanów i studiował teologię w zakonnym studium generale w Bolonii (1479–ok. 1485). 13 marca 1482 w Bolonii przyjął święcenia kapłańskie. Pod koniec lat 80. XV wieku przebywał w konwencie dominikańskim S. Marco we Florencji. W 1490 generał zakonu Gioacchino Torriani ponownie skierował go do bolońskiego studium generale, gdzie w ciągu następnych dziewięciu lat pełnił funkcje kolejno mistrza studiów, bakałarza biblijnego i bakałarza Sentencji. W 1499 uzyskał tytuł magistra teologii. Od 1501 do 1512 wykładał teologię na Uniwersytecie w Bolonii, a w 1504 był nawet dziekanem wydziału teologicznego. W latach 1512–1514 sprawował w swym zakonie funkcję wikariusza generalnego Kongregacji Lombardzkiej, czyli zwierzchnika zreformowanych (tzw. obserwanckich) konwentów dominikańskich w północnych i środkowych Włoszech. W tradycji zakonnej zapamiętany został jako człowiek uczony, znawca teologii i filozofii oraz poliglota władający łaciną, greką, hebrajskim i aramejskim.