Podczas wojny domowej w Rosji brał udział w walkach przeciw bolszewikom na frontach: oneskim i obosierskim i w tym czasie według relacji wyróżniał się „nadzwyczajną odwagą i poświęceniem”. Za swoje czyny bojowe otrzymał brytyjskie odznaczenie Military Medal. 1 marca 1919 został mianowany podchorążym.
W grudniu 1919 wraz z oddziałem murmańskim powrócił przez Szkocję do niepodległej Polski, gdzie 1 lutego 1920 Ostapowicz wraz z oddziałem został wcielony do nowo sformowanego 64 Grudziądzkiego pułku piechoty. Od maja 1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, wpierw na froncie jako dowódca plutonu i dowódca kompanii i został dwukrotnie lekko ranny. 9 listopada 1920 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 listopada 1920 podporucznikiem w piechocie, a 10 czerwca 1922 awansowany na porucznika. W późniejszym czasie okresu międzywojennej Rzeczypospolitej służył w Wojsku Polskim jako dowódca kompanii, komendant pułkowej szkoły podoficerskiej, adiutant, kierownik hufca szkolnego oraz powiatowy komendant Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego. W kolejnych latach rozwijał swoją edukację wojskową i osobistą.