Lingyan si (Klasztor Uduchowionych Skał, ) – chiński klasztor, jeden z najbardziej znanych klasztorów w historii Chin.
Historia klasztoru Klasztor został wybudowany w okresie yongxing (永興) (357–358) panowania cesarza Fu Jiana (苻堅) (pan. 357-385) z Wcześniejszego Cesarstwa Qin (351- 394). Według legendy, w roku 357 przybył na miejsce przyszłego klasztoru Zhu Senglang i opisał je jako miejsce, gdzie "srogie zwierzęta będą oswojone a przypadkowe kamienie będą potakiwać głową". Dlatego klasztor został nazwany Lingyan - klasztor Uduchowionych Skał.
Znajduje się obok wioski Wande w dystrykcie Changqing, w pobliżu miasta Jinan w prowincji Szantung i około 20 kilometrów od miasta Tai'an. Klasztor został zbudowany w dolinie na zachodniej krawędzi masywu góry Tai i jest zwrócony na południową stronę.
Klasztor ten zyskał sobie świetną reputację już w okresie panowania Północnej Dynastii Wei (386-535). Największą popularnością cieszył się w czasach panowania dynastii Tang (618–907) i Song (960–1279), przeżywając równocześnie apogeum swojego rozwoju. Klasztor składał się wówczas z ponad 40 budynków, które mieściły ponad 500 pomieszczeń. W klasztorze przebywało ponad 500 mnichów.