Jan Bocheński (ur. 10 września 1888 w Hrubieszowie, zm. 23 sierpnia 1944 w Łubienku) – polski malarz i grafik.

Życiorys Urodził się w rodzinie Hipolita i Heleny z domu Szuman. Uczył się w gimnazjum w Kielcach, gdzie brał udział w strajku szkolnym w 1905. Po egzaminie dojrzałości wyjechał do Krakowa, gdzie rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Pankiewicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera. Naukę kontynuował w Paryżu. Po powrocie do kraju wystawiał prace w Krakowie i Warszawie, m.in. w Zachęcie. W 1918 zamieszkał w Poznaniu. Od 1929 wykładał tam Państwowej Szkole Ogrodniczej. Należał do grona założycieli Grupy Artystów Wielkopolskich Plastyka, która powstała w 1925. Podczas Powszechnej Wystawy Krajowej w 1929 jego prace zostały wyróżnione brązowym medalem. Po zajęciu Poznania przez wojska niemieckie został wysiedlony do Krakowa, skąd przeniósł się do wsi Łubienka koło Jasła, gdzie zmarł.

Twórczość Tworzył grafiki, obrazy olejne, akwarele i miedzioryty, suchoryty i akwaforty. Jego prace przestawiały pejzaże, martwe natury, kompozycje figuralne oraz tematykę religijną. Był autorem felietonów o tematyce plastycznej, które ukazywały się na łamach Dziennika Poznańskiego i Tęczy.