W latach 50. XX wieku budynki zostały "odkryte" przez historyków architektury i w 1961 roku budynek Wielkiego Buddy został uznany najstarszym drewnianym budynkiem Chin.
W 1966 roku klasztor ucierpiał w czasie trzęsienia ziemi. W latach 1974 i 1975 przeprowadzono prace renowacyjne, w czasie których historycy mieli możliwość dokładnego zbadania architektury budynku Wielkiego Buddy.
Obecnie powierzchnia klasztoru wynosi 3078 m². Klasztor jest chronionym obiektem jako zabytek historyczny i kulturalny.
Obiekty architektoniczne i inne Klasztor zwrócony jest w kierunku południowym. Składa się m.in. z takich obiektów jak brama, Budynek Króla Smoków (chiń. Longwangdian), Budynek Wielkiego Buddy (chiń. Dafodian), który jest głównym budynkiem klasztoru i Budynek Bodhisattwy (chiń. Pusadian). Oprócz budynków klasztor zawiera również szereg kamiennych stup.
Budynek Wielkiego Buddy (Dafodian). Według inskrypcji na belce budynek ten został wybudowany w 782 roku. Z innej inskrypcji na belce wynika, że w 1086 roku przeprowadzono renowację budynku.