– jeden z nowych ruchów religijnych, powstałych w XIX wieku w Japonii na bazie shintō.

Jedna z trzynastu sekt przedwojennego shintō. Uważana za jedną z najwcześniejszych religii pochodzących z shintō. Jej założyciel, Munetada Kurozumi (1780–1850), był synem kapłana shintō w świątyni w Bizen (dzisiejsza prefektura Okayama). W 1814 roku, po wyzdrowieniu z choroby, doświadczył nadprzyrodzonego objawienia znanego w ruchu jako „bezpośrednie otrzymanie niebiańskiej misji”. W jego trakcie dostąpił jedności z boginią Amaterasu i otrzymał misję głoszenia nowego posłania dla ludzkości. W następnym roku rozpoczął działalność religijną, skupiając się na głoszeniu i rytuałach uzdrawiających, stopniowo zwiększając liczbę swoich wyznawców.

Formalne ukonstytuowanie się nowego ruchu nastąpiło w 1846 roku, kiedy Kurozumi wraz ze swoimi uczniami opublikował Osadamegaki, zbiór świętych pism.

Po śmierci Kurozumiego religia szybko zdobywała nowych wyznawców, w okresie restauracji Meiji liczyła ich już 100 tysięcy. W 1872 roku wspólnota została uznana oficjalnie przez państwo jako Kurozumi Kōsha (konfraternia, zrzeszenie), a w 1876 roku jako pierwsza z nowych ruchów religijnych została wyłączona spod jurysdykcji Biura ds.