Kościół ewangelicki w Bełchatowie – kościół ewangelicki, który znajdował się w Bełchatowie na rogu ulic Kwiatowej i Lecha i Marii Kaczyńskich (dawniej ulica Ewangelicka, później 19-go Stycznia). Wyburzony w 1984 roku.
Historia Kościół został wybudowany z inicjatywy Stanisława Kaczkowskiego herbu Świnka w latach 1830–1832. W 1837 roku powołano parafię i konsekrowano obiekt. Podczas dwudziestolecia międzywojennego parafia należała do diecezji piotrkowskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. W roku 1939 do parafii należało ok. 3500 wiernych, głównie pochodzenia niemieckiego, zamieszkujących zarówno miasto, jak i okolice. Parafia obsługiwała również filiał w Pożdżenicach. Obok kościoła powstała w 1852 roku szkoła ewangelicka. W 1928 z inicjatywy pastora Jakoba Gerhardta kościół został przebudowany. Wysuniętą naprzód wieżę zastąpiła fasada, w ten sposób powiększono wnętrze świątyni. W roku 1945, wskutek powojennej emigracji ludności pochodzenia niemieckiego, parafia opustoszała. Po wojnie przez pewien czas kościół funkcjonował jako katolicki kościół szkolny parafii p.w. św. Stanisława Kostki. W 1984 roku, ze względu na zły stan techniczny dachu, władze miasta podjęły decyzję o wyburzeniu kościoła. Pastorzy ks. Eduard Lembke – proboszcz od 1837 do 1845 roku. ks.