Szpital dla Ubogich im. Salomona Beniamina Latza w Poznaniu (niem. Latz'schen Armenkranken-Anstalt) – szpital żydowski wyposażony w bet midrasz, znajdujący się na rogu ulic Stawnej i Wronieckiej w Poznaniu. Szpital funkcjonował od 1834 roku. Rozebrany na początku XX wieku.
Historia Umierając w 1829 roku, miejscowy kupiec Salomon Beniamin Latz, zapisał w swym testamencie 6 tys. talarów na przytułek dla biednych chorych pochodzenia żydowskiego połączonego z domem nauki, zaznaczając jednocześnie, że co najmniej 2/3 tej kwoty powinno zostać przeznaczone na budowę szpitala. Nieograniczone prawo do dysponowania fundacją przekazał ówczesnemu rabinowi poznańskiego kahału Akiwie Egerowi. By ten mógł przejąć pieniądze, datek musiał zostać zatwierdzony przez Wydział Spraw Wewnętrznych Królewskiej Rejencji w Poznaniu oraz uzyskać sankcję monarszą. Nastąpiło to w 1831 roku, a do tego czasu kwota zwiększyła się o 550 talarów. 250 z nich przekazał syn fundatora – kupiec Samuel Salomon Latz, a pozostałe 300 – jego zięć, kupiec Izrael Marcus Wittkowski. Upoważnienie fundacji zostało przekazane burmistrzowi Ludwigowi Tatzlerowi z poleceniem powierzenia go rabinowi. Ten odłożył 2 tys. talarów tzw.