Zarząd buskiego uzdrowiska na czele z Aleksandrem Dobrzańskim przygotował front do budowy kaplicy, natomiast całością prac kierował Karol Pawłowski – mistrz ślusarski, zatrudniony w uzdrowiskuL. Marciniec, Buska Starówka Zdrojowa. Busko-Zdrój: Wydawnictwo Agencja Turystyczna „DAL”, 2006, , s. 72.. W ciągu trzech tygodni kaplica została wybudowana oraz pokryta dachem. Administrator carski po powrocie z Petersburga wysłał meldunek do Cara informując go o fakcie wybudowania nowej kaplicy. Z Rosji ostatecznie przyszło zezwolenie na budowę, jednak budowniczy, Karol Pawłowski został ukarany 14 dniowym aresztem. W 1888 roku kaplica została oddana do użytku, lecz nabożeństwa odbywały się wyłącznie w sezonie letnim.
Początkowo kaplica znajdowała się pod zarządem księży z parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Busku- Zdroju. W 1983 r. stała się siedzibą nowej parafii pod wezwaniem bł. Brata Alberta, a później św. Brata Alberta, której pierwszym proboszczem został ks. Franciszek Berak. Wokół niej tworzyła się nowa parafia oraz wspólnota św. Brata Alberta. Po 10 latach, centrum parafii zostało przeniesione przez nowego proboszcza, ks. Marka Podymę na ulicę Lipową, a kaplica św.