Rok później, w 1918, Heinrich zbudował dwa następne samoloty, używając tych samych kadłubów, ale tym razem z 80-konnymi silnikami Rhône. Zakupione przez Signal Corps samoloty otrzymały numery seryjne 40007 i 40008. Samoloty przetestowane zostały przez Signal Corps na lotnisku Cooks Field, ale z powodu zakończenia wojny Armia nie była zainteresowana zakupem nowych samolotów.
Opis konstrukcji Zachowało się bardzo mało informacji dotyczących konstrukcji i osiągów samolotów Heinricha. Zachowane zdjęcia pokazują typowe jak na ówczesne czasy jednosilnikowe, dwupłatowe samoloty o konstrukcji całkowicie konwencjonalnej. Skrzydła usztywnione były pojedynczą rozpórką typu I i dodatkowo usztywnione cięgnami.
W drugiej wersji z silnikiem Rhône rozpiętość skrzydeł wynosiła 26 stóp, a ich powierzchnia 162,5 stóp kwadratowych (odpowiednio 7,92 m i 15,51 m²), masa startowa wynosiła 1065 funtów (483 kg), a prędkość maksymalna 110 mil na godzinę (177 km/h).
Zobacz też Lista myśliwców amerykańskich do 1919
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Amerykańskie samoloty myśliwskie I wojny światowej Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem śmigłowym Kategoria:Dwupłaty