Cazonci (także: caçonci, caçonçi, caçonzi, cazonzi, cazonçi) – tytuł używany przez władców Purepecha (Tarasków) w XIV-XVI wieku. Cazonci władali państwem na terytorium obecnego stanu Michoacán w południowo-zachodnim Meksyku.
Etymologia Istnieje kilka koncepcji co do pochodzenia tytułu cazonci. Wywodzi się on prawdopodobnie z języka nahuatl, w którym oznacza: władca niezliczonych domów (wsi). Jednak inna teoria mówi o tym, że pochodzi od słowa kats-on-tsi z języka własnego Indian Purepecha - tarasco, który oznaczał: "ogolony". Ludźmi z ogolonymi głowami Tarasków miały nazywać - zdaniem Bernardino de Sahagúna - inne plemiona Mezoamerki.
Rola Gdy hiszpańscy konkwistadorzy przybyli do Ameryki Środkowej, cazonci sprawowali władzę monarszą o charakterze absolutnym. Byli również najwyższymi dowódcami w czasie toczonych wojen. Każdego cazonci wspierała grupa urzędników. W terenie zarządzali w jego imieniu czterej dowódcy-gubernatorzy, każdy w innej części państwa. Monarsze towarzyszyli achaecha - wodzowie niższej rangi - oraz świta złożona wyłącznie z kobiet (były to jego żony, a być może również żony wyższych dowódców).