Stefan Franciszek Wiktor Habsburg (ur. 14 września 1817 w Budzie; zm. 19 lutego 1867 w Mentonie, Francja) – najstarszy syn arcyksięcia Józefa i jego drugiej żony Herminy Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym (1797–1817). Należał do węgierskiej gałęzi dynastii habsbursko-lotaryńskiej.
Życiorys Stefan otrzymał staranne wykształcenie. Kształcił się u nauczycieli w Budzie i na rodzinnej posiadłości w Alscut. Mówił w pięciu językach (niemiecki, węgierski, francuski, włoski i łaciński). Był biegły w szermierce, tańcu, muzyce, jeździe konnej, a także naukach wojskowych. W wieku 22 lat przeniósł się do Wiednia i spędził trzy lata na dalszej edukacji, przede wszystkim edukacji politycznej, a następnie udał się w długą podróż po imperium wysłany przez cesarza. Po drodze miał okazję odwiedzić słynne muzea i miejscowości bogate w surowce mineralne, gdzie mógł zobaczyć i nabyć wiele okazów kamieni szlachetnych.
W 1843 roku został mianowany gubernatorem Czech przez cesarza Ferdynanda I. W latach 1830–1867 arcyksiążę był szefem 58 Pułku Piechoty. W 1847 roku po śmierci ojca przeniósł się na Węgry, gdzie został palatynem tego kraju. Pod wpływem wydarzeń rewolucyjnych 1848, rozdarty między miłością do rodziny a miłością do swej węgierskiej ojczyzny w dniu 24 września ustąpił ze stanowiska.