Klasztor ten powstał jako wyraz ambicji cesarza, aby utrzymać pokój między różnymi etnicznymi mniejszościami i ustabilizować sytuację w północno-zachodnim rejonie kraju. Historyczka Waley-Cohen nazwała Chengdu "kluczowym miejscem wykazania potęgi Mandżurów i prezentacją imperialnej wiedzy Qingów"Joanna Waley-Cohen. "Commemorating War in Eighteenth-Century China," Modern Asian Studies (Volume 30, Number 4, Special Issue: War in Modern China, 1996): 869–899. Miasto było letnią stolicą państwa. Ponieważ Dżungarowie wyznawali lamaizm, nowy klasztor był utrzymany w stylu tybetańsko-chińskim.
"Osiem zewnętrznych klasztorów" zostało wybudowanych w latach 1713-1780 za panowania cesarza Qianlonga. Pierwotnie wybudowano jedenaście klasztorów, jednak do czasów obecnych przetrwało ich siedem oraz ruiny ósmego. Są to na wschodzie od Chengde: Puren si, Pule si, Anyuan si i pozostałości po Pushan si, oraz na zachodzie – Puning si, Xumi Fushou si, Putuo Zongsheng si i Shuxiang si. Z tych ośmiu, sześć jest otwartych do zwiedzania: Putuo Zongchengzhi si, Puning si, Xumi Fushouzhi si, Pule si, Anyuan si i Puyou si.
W 1994 roku Górski Kurort Chengde i "Osiem zewnętrznych klasztorów" zostały uznane za miejsce Światowego Dziedzictwa UNESCO.