Jerzy Władysław Matykiewicz (ur. 24 marca 1919 w Szczyrzycu, zm. 29 marca 2003 ) – major Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari, nauczyciel.
Życiorys Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie w 1937. Zamieszkiwał w Średniej Wsi .
Po wybuchu II wojny światowej ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do szwadronu kawalerii Raciborowicach. Brał udział w walkach z Niemcami w okolicach Rejowca, Biłgoraja, Frampola i Turbii, zaś pod Żółkwią jego oddział został rozwiązany, a żołnierze internowani do ZSRR. W 1940 Jerzy Matykiewicz został deportowany do Kazachstanu, gdzie pracował w kołchozie.
Na mocy układu Sikorski-Majski odzyskał wolność w 1941, po czym wstąpił w Tockoje do formującego się 2 Korpusu Polskiego, gdzie trafił do szeregów 18 pułku piechoty. Następnie został przydzielony do szkoły broni pancernej. W 1942 wraz z wojskami został ewakuowany do Iranu. W 1942 został przydzielony do 4 pułku pancernego „Skorpion”. Od 1944 w jego szeregach brał udział w kampanii włoskiej. Uczestniczył m.in. w bitwie o Monte Cassino. Za swoje czyny bojowe otrzymał odznaczenia.