Eskadra Statków Powietrznych (ros. Эскадра воздушных кораблей) – rosyjski związek taktyczny lotnictwa bombowego podczas I wojny światowej.
Eskadra została utworzona rozkazem cara Mikołaja I z 8 grudnia 1914 roku, a 10 grudnia zaliczona do lotnictwa ciężkiego podległego naczelnemu dowództwu. Była ona podporządkowana Zarządowi Eskadry Statków Powietrznych Ilja Muromiec przy naczelnym dowództwie armii rosyjskiej. Dowództwo objął gen. mjr Michaił Szydłowski. W skład eskadry – oprócz ciężkich samolotów bombowych Ilja Muromiec typ B – wchodziły też warsztaty remontowe, składy, pododdziały łączności, służby meteorologiczne, park maszynowy, artyleria przeciwlotnicza i letnia szkoła z samolotami szkolnymi. Zgodnie z etatem miała mieć 10 samolotów bojowych. Pod koniec grudnia tego roku oddział został ześrodkowany na lotnisku koło Jabłonny pod Warszawą, wybranym z uwagi na względnie bezpieczną lokalizację, zabezpieczoną przez Wisłę i Narew i okoliczne rosyjskie twierdze, a także z uwagi na garnizon Jabłonny będący siedzibą oddziałów broni technicznych (4 batalion kolejowy i oddział balonowy). Początkowy okres zajęło szkolenie pilotów i personelu naziemnego oraz uzbrajanie samolotów. Pierwszy próbny lot samolotu pilotowanego przez konstruktora odbył się z Jabłonny 11 stycznia 1915 roku.