Uwidoczniło się to w walce powietrznej jednego z rosyjskich bombowców z 3 niemieckimi myśliwcami w kwietniu 1917 r., kiedy 2 Niemców zostało zestrzelonych. Po rewolucji lutowej rozpoczął się stopniowy rozkład Eskadra Statków Powietrznych, czego pierwszym skutkiem było zwolnienie dotychczasowego dowódcy gen. ljt. M. W. Szydłowskiego. Następnym krokiem było podporządkowanie jej Zarządowi Floty Powietrznej. Wreszcie postanowiono rozformować eskadrę, przenosząc samoloty do różnych oddziałów lotniczych, do czego jednak nie doszło. Wiosną 1917 r. skończyły się dostawy nowych bombowców. Bolszewicy uznali samolot Ilja Muromiec za symbol „imperialnych i szowinistycznych ambicji przeklętego caryzmu”, w wyniku czego zaczęło dochodzić do prób sabotażu. Jedna z nich doprowadziła nawet do katastrofy jednego z samolotów 20 kwietnia tego roku. Nowe dowództwo armii rosyjskiej rozpoczęło rozmowy z Włochami, a następnie Brytyjczykami w sprawie zakupu nowych ciężkich bombowców. Pomimo tego oddział nadal działał jako związek bojowy, chociaż z coraz mniejszą liczbą bombowców. 18 czerwca Ilja Muromiec kpt. Szarowa podczas walki z 8 nieprzyjacielskimi myśliwcami zestrzelił 5 z nich. Ostatecznie w poł. września zakończono loty bojowe.